without words

Op het moment
dat de zon
de dag verovert
heeft op de nacht
betreed ik de Bayon
omgeven
door starende gezichten
laat ik me meevoeren
in het ritme
van licht
en schaduw
zachte
en harde lijnen

Nu als de rust nog overheerst lijken de gezichten in de zon tot leven te komen, totdat de toeristen de trappen bestormen ze weer verworden toto het strakke zachte masker van altijd. Alleen dan nog heerst er rust in het midden van de tempel. Daar waar het Buddha beeld, omringd door kaarsen en wierook voor gedempte stilte zorgt. De stemmen van de toeristen lijken gedempt te worden hier. Alsof het geluid hier geen toegang heeft. Net als het licht overigens want het is het pikkedonker. Wat de vleermuizen wel plezierig vinden en dat ruik je. Los daarvan is het een plek waar je je even terug kunt trekken. Waar je de stilte kunt voelen en midden in de drukte rust in jezelf kunt vinden.

Als stenen zouden kunnen praten...

De eerste dagen zitten erop. Dagen vol stof, zweet, zonneschijn en onwaarschijnlijk veel indrukken! Ik heb nu inmiddels wel alle tempels bezocht. De komende dagen is het meer te bedenken naar welke tempels ik weer terug wil gaan. En dat zijn er best nog wel een paar. De Bayon staat daarvan erg hoog op het lijstje en wordt morgen de eerste stop. En als jullie denken dat ik nog een beetje aan het luieren ben. Vanochtend stapte ik om 5 uur in de tuktuk voor de zonsopgang (die er dus niet was...) en morgen zit ik om 6.30 in de tuktuk richting de tempels. Het is heerlijk om de tempels vroeg te bezoeken. Niet alleen vanwege het licht maar vooral ook om de grote drommen Chinezen, Koreanen en Japanners te ontlopen. Want die zijn er hier in zeer grote getale.
Heb vanochtend mijn gids aan de kant gezet. Hij bleef maar in sneltrein vaart door de tempels heenlopen terwijl ik daar meters achter bleef, gewoon mijn eigen gang ging. En dat is eigenlijk wel zo plezierig, hoewel ik moet toegeven dat hij me wel een aantal mooie spots heeft laten zien :)
MOrgen dus de Bayon. Een tempel die bestaat uit 49 torens die vrijwel allemaal bestaan uit 4 buddha gezichten. Indrukwekkend! Vanochtend meteen na de zonsopgang naar Ta Prom geweest, de tempel waar de bomen over sommige stukken steen groeien, alsof ze de tempel stenen voor altijd willen omarmen en niet prijs willen geven wat er nog meer is. Bijzonder! Gisteren ook een tochtje gemaakt buiten Siem Reap. Een tempel die misschien nog wel indrukwekkende was dan Ta Prom. Volledig vervallen dat wel, maar juist daardoor ook erg bijzonder. Je kunt daar letterlijk over de tempelmuren lopen door houten vlonders en trappen die ze aangebracht hebben. En ja, op sommige plekken wordt er gewoon van je verwacht dat je wat klim en klauterwerk doet. En dat is best zweten met meer dan 30 op de thermometer. Het betere klim en klauterwerk was overigens vandaag. Een van de tempels is in een sooort van piramide gebouwd met de bijbehorende steile traptreden. Naar bovenklauteren was zweten maar zeker niet het ergste. Dat kwam toen ik uiteindelijk naar beneden wilde. Toen ik vol goede moed naar de trap liep om de afdaling te beginnen moest ik wel even slikken. Ik had me niet gerealiserd dat het zo steil was :) De paar rondjes die ik boven extra heb gelopen om moed te verzamelen deden de afdaling echter niet minder steil lijken. Ik moest er gewoon aan geloven. En oh... pfffff die eerste tree naar beneden daar waar er nog geen houvast was voor je handen en je alleen maar de diepte had die was het ergste! Ik was blij dat ik weer heelhuids beneden was en zag sommige mensen ook moed verzamelen om de trap op te gaan.

En ja, er zijn nog veel meer verhalen en ook bijbehorende foto's. De wireless verbonding ligt er helaas even uit en ik heb weinig zin om mijn foto's hier op de lokale computer te dowloaden. Maar die houden jullie echt te goed!


Ik duik nu mijn bedje in enne... had ik al gezegd dat de voetmassages hier echt heerlijk zijn?


en een eerste impressie, ruw materiaal nog!

The eagle has landed

Eindelijk ben ik er. Na ruim een dag reizen ben ik weer thuis. Tenminste het voelt zo heerlijk aan als thuiskomen. Mijn bagage dacht er overigens anders over. Die had op eigen houtje besloten naar Ho Chi Min Stad te gaan, maar daar hebben ze hem snel weer op het rechte pad gezet. Nu in het restaurant van het hotel, met slippertjes, t-shirt en heerlijke verse ananas sap. Snel een hapje eten en daarna wil ik alleen nog maar douchen en tukken!

De vlucht van Southern China eindigde in Guangzhou overigens met een filmpje met onvervalste ochtendgymnnastiek. En of we maar even mee wilden doen. De oefenigen op het scherm worden perfect en volledig synchroon voorgedaan en uitgevoerd door de immer lachende stewardessen. Alles in het chinees uiteraard met daarbij dan wel weer een bijna onleesbare engelse ondertiteling. Weet je tenminste waar je het voor doet. De oefeningen spreken overigens geheel voor zich, maar wel gebaseerd op eeuwenoude chinese wijheden die de Qi weer laten stromen. Ik kan eigenlijk niets anders doen dan met open mond en ingheouden lach er naar kijken. Het geheel is bijna te komisch voor woorden. Hoe bijzonder het ook is. Dat geef ik toe. Wat ze nog wel veel beter kunnen leren is het spreken van engels. De mededelingen die vanuit de cockpit zo af en toe de cabine ingeslingerd worden zijn verre van verstaanbaar. turbulentie wordt tulbence, natuurlijk is er bleakfest wis noo (noodles)or egg. De stweard kijkt daarbij ook nog eens lekker nors en dwingt je zonder problemen gewoon dat op wat hij in zijn handen heeft. En de prijzen op het vliegveld van Guangzhou zijn echt van de zotte. Om een beetje wakker te blijven ga ik op zoek naar koffie. Geen Starbucks hier maar een gewone bar die ook koffie verkoopt. En daar durven ze serieus $13 voor een bekertje latte te vragen. Ik vraag nog twee keer naar de prijs maar $13 is mij echt veel te duur. Een paar tentjes verder is de koffie $7. Nog steeds aan de prijs. Maar om de komende uren te overleven moet er echt caffeine in mijn motortje!

En als je zo lang in het vliegtuig zit heb je behoorlijk wat tijd om filpmjes te kijken, na te denken, te slapen en te lezen. En nadenken heeft wel tot resultaat geleid. Voor mijn opdracht worstelde ik met het begrip vertraging. Want voor mij is vertraging ook versnelling. Twee dimensionaal gedacht blijkt nu. Want toen ik een factor tijd toevoegde kwam ik erachter dat vertraging loskomen van tijd is. Tijd is wat we zelf creeeren. En in die dimensie vloeien vertraging en versnelling eigenlijk in elkaar over. En binnen die kaders kan ik mezelf helemaal kwijt. Want dat is precies wat is tijdens het reizen doe. De tijd loslaten. En dat gaat ook het grote thema worden, voor zowel de foto's voor het boek als de andere opdracht: Los van tijd.

Als vrijheid
de overhand heeft
en versnelling
en vertraging
versmolten zijn
dan begint
het echte avontuur
van worden
van zijn
waar verbazing
verwondering wordt
dan, pas dan
kun je voelen
wie je bent

En dan terug naar vandaag. Na een uurtje diepe slaap en een heerlijke lange douche hijs ik me in mijn spijkerbroek, t-shirt met lange mouwen en mijn gympies. Balen want hoe lekker zou een schoon shirtje en slippertjes nu zijn. Maar goed. We gaan naar een van de tempels waar een schattige oude-ik-ben-van-de-mona-toetjes-monnik het ritueel van de zegening aan het voorbereiden is. Voor een mooie reis, gezondheid en geluk. En zo ga ik de komende tijd met een rood bandje om mijn pols op pad. Wat een prachtige eerste dag, die helemaal goed afgesloten wordt als ik om half zeven weer op het vliegveld staat om mijn eigenwijze tas in mijn armen te sluiten.

Morgen naar Angkor. Heb er nu al zin in... en straks toch ook nog maar even de voetjes laten masseren voor ik ga slapen...
Beloof ik ook dat ik wat fotootjes upload!

A beautiful dragons year it was

Het jaar van de draak zit er bijna op. Mijn draken jaar. Een mooi draken jaar met bijzondere momenten en als ultiem hoogtepunt mijn eerste foto tentoonstelling. Fotografie was sowieso wel een mooi thema. Prachtige foto's gemaakt in Malawi en Zambia. Mooie portretten in de studio. Bruidsfoto's. Foto voor een geboortekaartje. Nachtelijk Rotterdam onveilig gemaakt en bevroren lenzen in IJsland. En natuurlijk de serie portretten voor de tentoonstelling. Allemaal spontaan geschoten midden op de dam in Amsterdam. Allemaal leuk om te doen. Ik weet nu dat als ik kan fotograferen ik een blij meisje ben. En dat als ik kan reizen, landschappen, mensen en dieren kan fotograferen dit blije draken-meisje nog een veel blijer draken-meisje wordt.

Ik ga mijn draken-jaar in stijl afsluiten. En degenen die mij goed kennen weten meteen wat dat inhoudt. Er gaat weer gereisd worden. Niet lang maar wel een bijzondere bestemming: Cambodja. En ja, ik ben daar al geweest, maar ik wilde er zo graag nog een keer heen. Terug naar de stilte. Terug naar plekken waar mijn ziel tot rust komt. Want dat is wel wat Azie in ieder geval met me doet. En op deze bijzondere bestemming gaat er nog een andere droom waarheid worden. Ik ga in Cambodja werken aan een boek. Een boek dat al zo lang in mijn hoofd rondspookte, maar waar nu de tijd rijp voor is. Hou het er maar op dat het hersenspinsels worden. Hersenspinsels in woord en beeld. En alsof dat nog niet genoeg is wacht er nog een mooie uitdaging die voor mij het plaatje met het boek helemaal compleet maakt. Maar die uitdaging hou ik nog even voor mezelf. En ben je nieuwsgierig? Dan gewoon de komende weken mijn blog volgen :)

Ik verheug me op Cambodja. Op de tempels van Angkor Wat. De tempel waar je je hart hoort kloppen. De tempel overwoekert door bomen, decor van een Hollywood film. Perfecte silte in de Bayon tijdens de zonsopgang, omgeven door buddha's. Maar ook de energie tijdens de zonsopgang boven Angor Wat. Ingehouden stiltes. Monniken in het oranje. De veel meer dan vijftig tinten grijs van de tempels. De doodse stilte op de Killing Fields. Het strand van Kep en Sihanoukville.

Genoeg tijd om te vertragen. Genoeg inspiratie om weer te versnellen. Geen vertraging zonder versnelling. Versnellen kan alleen maar na vertraging. Zorgt vertraging dan ook voor verbreding? Kan vertraging grenzen verleggen of is dat dan weer versnelling? Of zou ik alles gewoon terug kunnen brengen naar de cirkel van worden-zijn-worden-zijn. Worden is groei, maar om te worden moet je even zijn. Versnelling-vertraging-versnelling vs worden-zijn-worden. Hou het er maar op dat reizen voor mij heel goed in deze filosofie past!

Bijzondere gesprekken in Angkor Wat. Mooie herinneringen...


De Bayon. Buddha's. Niets meer, niets minder. Oh ja, en stilte...

Hot & cold.

Een vreemde dag vandaag. Als ik wakker wordt hoor ik de regen op de ramen tikken. De sneeuw die gisteren gevallen is is nu volledig weg. Mistroostig is het. Als ik om half elf naar buiten ga is het alsof het een regenachtige zondag ochtend om 8 uur is. Ik had me voorgenomen vandaag weer naar Thingvellir te gaan. Maar nu met de regen verander ik mijn plan maar snel. Blue Lagoon lijkt mij een mooie bestemming, want ook winkeln met dit weer is niet echt een pretje. De regen gaat inmiddels over in sneeuwvlokken. Eerst nog nat maar zo langzamerhand begint er zich wel een wit laagje op de weg te vormen. Ook het daglicht lijkt vandaag een baaldag te hebben.

Blue Lagoon is wel bijzonder. Inderdaad lichtblauw grijzig badwater van een graadje of 38. Hoe bijzonder als je dan eerst met je voeten in de sneeuw staat om je vervolgens heerlijk onder te dompelen. Raar om de sneeuw op je gezicht te voelen. Voelen hoe je natte haar bijna bevriest terwijl het in het water zelf meer dan aangenaam warm is. Gelukkig heb ik ook nog een massage kunnen boeken. En wat voor een. De massage vindt plaats in het water. Ik drijf op een soort van yogamatje met een heerlijke natte warme handdoek over me heen en ondertussen doet de masseuse de rest. Raar om je zo te ontspannen, met de sneeuwvlokken op je gezicht, drijvend op een matje. Maar o zo lekker!

Uiteindelijk sneeuwt het dus de hele dag. Als ik rond half zes bij mijn auto komt ligt er een kleine 10 cm. En het sneeuwt nog steeds. Dat wordt een fijne terug reis naar Reykjavik. Door de sneeuw is het zicht minimaal. En terwijl Nederland met dit weer totaal tot stilstand zou komen, raast het leven hier gewoon verder. Net als de auto's die doen als of er geen sneeuw ligt. In Reykjavik is de sneeuw inmiddels aan gort gereden en ontstaan er op sommige plekken levensgrote waterplassen. Heel fijn als er dan net een auto naast je daar doorheen rijdt. Niets meer zien en maar hopen dat het goed komt. En dan komt er een momentje dat het even tegenzit. Mijn ruitenwissers geven er bij een stoplicht de brui aan. Ik kan nog heel even verder rijden maar al snel zie ik echt niets meer. Gelukkig is er een bushalte waar ik even kan stoppen. En dan glijdt ook nog eens de sneeuw die op het dak lag fijn mijn raam op. Nog veel fijner is het dat de auto's die langs rijden het water heerlijk doen opspatten. En als ik na een klein kwartiertje mijn raam weer sneeuwvrij heb en de ruitenwissers weer werkend heb ben ik ook zeiknat. Alsof ik nog niet genoeg water gezien had vandaag. Hoewel dit water een stuk kouder aanvoelt!

Het is nu half elf. Heel even slapen want morgen vroeg op. Met dit weer is het ruim een uur rijden naar het vliegveld. En als ik naar buiten kijk sneeuwt/regent het nog steeds... IJsland zorgt steeds voor nieuwe avonturen!

On the road again

Vandaag met een omweg weer richting Reykjavik. Benieuwd wat de dag gaat brengen. De hele nacht heeft de wind om het hotel gegierd. De kou in alle hoeken en gaten blazend. Her en der stuifsneeuw. De weg is gelukkig goed te berijden en na een kleine twee uur relaxed rijden ben ik bij Geysir. Ik heb geleerd van de vorige keer. Met een heerlijke gloeiend hete koffie en een broodje weer in de auto. Waarom die koffie in de auto en niet meteen opdrinken? Dit is het verhaal. De grote waterval Gullfos is nog ca. 10 km en daar ben je dus zo. Maar om mooie foto's te maken sta je hier echt in de wind. Vorig jaar blies de wind in de rug. Een graadje of -20 voelde het toen. Nu komt de wind van de andere kant. En het voelt nog steeds rete koud. Die warme koffie is voor straks als ik weer verkleumd en wel in de auto zit. Dat ie dan lauw is maakt helemaal niets meer uit. Alles warmer dan 20 graden voelt als een heerlijk warm drankje.
De striemende wind in het gezicht is koud. Maar het betekent ook dat de wind de druppels water van de waterval meeneemt. De nevel bevriest meteen op mijn jas, mijn muts, mijn handschoenen en dus ook op mijn lens. Een fotootje maken snel mijn lens omdraaien en ontdooien door met mijn handen een doekje tegen de lens te houden. Alles weer schoonpoetsen en een nieuwe foto maken. En niet alleen heb daar last van. Ik zie de fotograferen hier driftig poetsen. Dit is ook voor mij nieuw. Zo bar heb ik het nog nooit meegemaakt. Ik kom volledig verkleumd weer terug bij de auto. Blij met mijn warme bakkie troost!

Weer een beetje opgewarmd nog wat verder doorrijden. Achter elke bocht een nieuw uitzicht. Ik rij een heuvel over en dan valt mijn mond open. Brok in mijn keel, tranen branden. Het landschap dat zich hier ontvouwt is te mooi voor woorden. Zo mooi dat ik in mijn eentje in de auto stilletjes zit te huilen. Geef dit meisje bergen en sneeuw en ze is gelukkig, maar dit overtreft alles. Ik kan niets anders doen dan de auto gewoon langs de kant van de weg zetten. Stilzitten en kijken. De auto uit en genieten van wat ik zie. De kou voel ik niet meer. Ik zie alleen nog maar de schoonheid en ruigheid van de natuur hier. Even verderop is de weg afgesloten en moet ik weer terug. Pffff jammer want ik had hier nog wel even door willen rijden.

Nu terug naar Geysir. Eerst de geisers bekijken en dan weer iets lekker warms in de auto voor onderweg naar Reykjavik. De weg die ik vorig jaar niet kon nemen door sneeuw en ijs is nu open en opnieuw kan ik alleen maar rustig genieten van het mooie landschap hier. Thingvellir National Park is mooi.

En ja, dan in Reykjavik. Sommige straten zonder bordjes. Ik geef toe dat ik even verdwaald ben. Gelukkig weet ik het hotel waar ik vorige keer zat te vinden en van de kaart weet ik dat het hotel waar ik nu zit daat vlak bij zit. Toch nog gevonden.

En mijn plannen voor morgen? Ik weet het nog niet. Blue Lagoon trekt wel. Mijn koude spieren weer op laten warmen is wel erg aantrekkelijk. Maar het landschap dt ik vandaag langs zag komen trekt ook wel en dat is ook maar een uurtje van Reykjavik vandaan. Ik laat het maar afhangen van het weer denk ik...

Tegen de wind

Vannacht werd ik wakker door de wind die rond floot. Klapperende ramen en klapperende tanden. Snel de ramen dicht gedaan en ook snel weer diep onder mijn dekbedje. Want brrrrr.... Bij het wakker worden fluit de wind nog steeds. Dat belooft wat voor vandaag. De heldere sterrenhemel van gisteravond heeft plaatsgemaakt voor een donker wolkendek waarin nog geen enkele tekening te zien is. Geen 50 tinten grijs als het licht is maar wel honderd tinten grijs :) Door de wind voelt het meteen ook een stuk kouder. De thermometer geeft -1 aan maar een snelle check op internet leert me dat het aanvoelt als -12. Het pikante setje wordt bedekt met een heerlijk warm thermo shirt, een heerlijk charmant maar o zo lekker warme lange thermo onderbroek. Nog een lekker vrolijk felblauw thermo shirtje en een waterdichte skibroek. Dikke sokken, bergschoenen, een wollen muts en een windstopper completeren het geheel als ik naar buiten ga om spullen in de auto te zetten.

Ik besluit maar gewoon een beetje rond te rijden. Stoppen waar het mooi is en maar zien waar ik uitkom. Natuurlijk zijn er nog plekken die ik wil zien. Het zwarte Baywatch strand met basalt blokken en een paar rotsen die uit zee steken. Als ik daar aankom is het enige Baywatch item een rode reddingsboei die ongeveer 200 meter uit de kust hangt. Klaar voor gebruik, dat dan wel. Het duurt even voor ik uit de auto stap. Ik zie wat mensen terug naar hun auto lopen. Schouders op getrokken. Zwaar leunend tegen de wind. Dus muts op. Windstopper met capuchon aan, daaroverheen lekker warm jack en capuchon op. Wanten aan en camera in de hand. Ik had hier graag wat lange sluitertijd opnames gemaakt maar er is geen stukje beschut strand te vinden. De wind blaast genadeloos en koud. Striemende sneeuw buien meenemend. Dit is de andere kant van IJsland. Uit de hand een foto maken is lastig, net als met een statief. Tegen de wind in leunend loop ik terug. Struikelend als de wind plotseling wegvalt om daarna in volle hevigheid en met een sneeuwbui weer aan te vallen. De wind speelt met me alsof ik een papieren poppetje ben. Als ik in de auto zit en mezelf weer uitgepeld heb ben ik blij met de stoelverwarming en de thermoskan met heet water. Ik rij met de auto het strand een stukje op om mijn koffie en een broodje te nuttigen. Maar ik geloof niet dat de wind dat een goed plan vind. Trekkend en duwend aan mijn auto keer ik maar weer om. Op naar het volgende uitzicht punt. De auto strategisch neerzetten zodat ik aan de luwe kant uit kan stappen. Dik ingepakt een stukje wandelen. De camera laat ik maar voor wat hij is. Bij voet van de gletscher is het zo mogelijk nog kouder. Mijn donsjack is weliswaar heerlijk warm, maar de wind striemt de kou vanaf de gletscher rechtstreeks mijn gezicht in. Gloeiend weer in de de auto.

Zo'n dag als vandaag is een avontuur op zich. Dat is duidelijk! Een paar fotootjes die een andere kant van IJsland laten zien.