Following the voice of my heart

Plannen zijn er om gewijzigd te worden toch? Vanochtend toen ik in de auto stapte bedacht ik me nog dat ik vandaag de omgeving van Vik zou gaan verkennen. Maar mijn auto werd als een magneet voorbij Vik getrokken. Opnieuw richting de gletschers. Tijd maken voor de omgeving waar ik gisteren veel te kort was. De lucht is nu strak blauw. Maar er staat een verdacht harde wind. Even buiten de auto stappen zorgt ervoor dat je direct koude handen hebt en je oren bijna van je hoofd vallen. Lang leve de wollen muts.
Ik zal jullie de omschrijving besparen van wat je voelt als je even moet plassen. En heren wat hebben jullie het dan gemakkelijk zeg! Met de blote billen in de wind is echt geen pretje :)

Een van de eerste stops is de plek waar ik gister avond heel even gestopt ben. Langs de rand van de gletscher. In de luwte waar de auto geparkeerd staat is het goed toeven. Maar even verderop heeft de wind vrij spel. Vallend over de gletscher de kou meenemend. Ik sta heel even te fotograferen en mijn handen voelen direct het effect van de kou. Ik ben blij met mijn wollen muts die ik tot ver over mijn oren getrokken heb. Maar jeetje, wat is het genieten hier. Ik kan me maar niet losmaken van deze plek. Zoek een beschut plekje in de zon met een mooi uitzicht. Genieten van mijn vanochtend gemaakte lunch en heerlijk warme koffie zodat het gevoel weer een beetje terug komt in mijn vingers.
Zo af en toe een krakend geluid. De gletscher beweegt. Maar ook de ijspegels die aan de rotsen hangen tingelen van tijd tot tijd een vrolijk deuntje.
En hoewel ik me voorgenomen had om vooral niet naar het ijsbergen meer te rijden kom ik daar uiteindelijk toch weer uit. Mooi om te verschillen van vandaag en gisteren te zien. Gisteren was er een flinke stroming van het meer naar de zee. Vandaag is het een bijna glad meer met minimale beweging. Aan de kust is er echter des te meer beweging. Opnieuw mooie vingeroefeningen in lange sluitertijd. Ik ga pas op pad als de trollen hier met het lichtknopje beginnen te spelen. Maar ook dat levert een mooi schouwspel op. Door het heldere weer duurt het even voor het echt donker wordt, en de maan die volop en helder schijnt doet nu zijn best om de zon nog even te vervangen. Voor het echt donker wordt duurt het daardoor nog even. Maar wel zo plezierig. Zo kan ik in het schijnsel van de maan heerlijk naar huis racen over de tweebaans racebaan zonder tegenliggers. Of tegenliggers die je al kilometers ver aan ziet komen.

En opnieuw wat foto's. Ik duik zo mijn bedje in. De buitenlucht en de wijn beginnen hun tol te eisen. Of waren de stenen waar ik vanmiddag zoveel mogelijk uit de wind even met de billen bloot ging toch trollen en doen die nu ook bij mijn het licht uit? :)

Grrrr en brrrrrrr....

Het noorderlicht gisteren is helaas op niets uitgelopen. Anders dan dat ik er een Noorderlicht alert aan over heb gehouden. Als het noorderlicht hier in de buurt verschijnt krijg ik een sms-je. Ook als is dat in het midden van de nacht. Jammer van de tour gisteren maar er volgen nog wat kansen de rest van de week. Het betekende wel dat ik pas om 2 uur mijn bedje in dook. Je moet er wel wat voor over hebben om het noorderlicht te zien! En dat met een lange dag voor de boeg.

Vandaag mijn zinnen gezet op het IJsbergen meer. De weersvooruitzichten voor vandaag zijn goed, en omdat het toch altijd nog ruim 3,5 uur rijden is die je dan ook nog eens terug moet is het best plezierig als er het dan droog is. Ik zat dus om 9 uur in de auto. Alles nog donker, maar in het oosten gloorde de zonsopgang al. Mooi gezicht om IJsland zo te zien ontwaken. Het rijden gaat plezierig. Geen ijs op de weg en geen wind die mij en mijn auto van de weg probeert te blazen. Tijd genoeg dus. Ook om nog wat omweggetjes te maken. En juist een van die omweggetjes breekt me op. Gelukkig niet mezelf maar de auto. Het raam naast me dat tot vanmorgen nog volledig up en running was weigert nu dicht te gaan. Grrrr en brrrrrr... Ik probeer het raam met alle macht dicht te krijgen. trek en duw wat, start de auto opnieuw, maar nee hoor. Het lijkt erop dat ik met een open raam verder moet. En dat is best koud als het buiten -1 is... Wat ben ik blij met de stoelverwarming nu en ook de gewone verwarming zet ik meteen maar goed hoog. Maar het blijft best koud. Gelukkig weet ik dat in het eerstvolgende dorp (nog een uurtje rijden...) een benzine station is en dat er waarschijnlijk ook wel iemand is die me kan helpen. Ik kom volledig verkleumd aan. Ondanks de stoelverwarming, muts, donsjack en handschoenen. De lokale ANWB meneer staat gelukkig met 5 minuten voor me en constateert dat de raam uit het gareel loopt en dat de binnenkant van het portier er af moet om het weer goed te krijgen. Nou ja, gelukkig lukt dat maar wel met het advies het raam niet te gebruiken. Ik kijk wel uit nu! Maar het kostte me wel een uur, helaas!
Er zit niets anders op dan in een ruk door te rijden nu. Zoveel mogelijk van het licht profiteren en dan bij het teugrijden ok nog de tijd hebben om hier en daar te stoppen voordat de trollen het lichtknopje omzetten.

Het ijsbergenmeer (Jokulsarlon) blijft prachtig. Net als de weg er naar toe. Langs gletschers met diep blauwe uitlopers en meren die achter de weg verborgen liggen. Maar die meren, daar kom ik op de terugweg bij toeval pas achter. Ik geniet met volle teugen. Ben blij met de thermoskan met slappe maar gelukkig wel hete thee en mijn lunch die ik vanochtend zelf klaargemaakt heb. Ik kan op sommige plekken echt niet ophouden met schieten. Het is hier gewoon te mooi, en ook op de terugweg baal ik ervan dat het niet nog een uurtje langer licht is. Maar ja, dat is ook een van de charmes hier.

Rond half acht weer terug in het hotel. Het diner wacht op me. Luxe dit keer: kreeftsoep en daarna wat traditionele Ijslandse gerechten (ohhhhh lekkere zalm!!!)
Tijdens de soep snel even de foto's geupload en van mijn schijfjes gehaald. En ook de eerste nog niet gecensureerde foto's alvast op Facebook gezet. Het is nu bijna 9 uur. Het is hier al een tijdje donker. Mijn gezicht gloeit van het de hele dag op pad en buiten zijn en van het glas wijn bij het eten. Mijn ogen voelen zwaar. Ik kruip vanavond denk ik maar eens vroeg mijn bed in!

Ice but with a heart of fire

En terwijl hier de regen tegen de ramen striemt, de wind om het huis waait heb ik mijn koffers gepakt om af te reizen naar IJsland. Niets regen. Maar wel kou, in de loop van de week met chill factor van -25. Maar dat ga ik vast overleven.

IJsland dus. Even weg van het vlakke volle Nederland. Op naar de leegte, de ruimte. En kou dus. Maar wel prachtige natuur. Bijzonder om te weten dat ik vorig jaar alles met heftige sneeuw gezien heb. En sneeuw is er op dit moment niet gevallen. Ongetwijeld dingen zien en op plekken komen waar ikvorig jaar nog niet geweest ben.

Mijn tassen gaan zo de auto in. Volgepakt met thermo, warme spullen en ja, toch ook wat sexy setjes. Je moet toch overal op voorbereid zijn. En bovendien... het gevoel wil toch ook wat? Dat thermo ondergoed is nou niet echt helemaal van de laatste mode.
Mijn tas met foto spullen weegt volgens mij meer dan mijn tas met kleding. Ben benieuwd of ik daar zonder problemen mee de douane doorkom. Afijn. Ik trek de deur zo achter me dicht. Binnenkort meer foto's en de verhalen!

Het is inmiddels avond. De reis is zeer voorspoedig verlopen. Leuke Belgische meneer naast me in het vliegtuig. De reisleider van een Nederlandse reis notabene. En hij vond het maar wat jammer dat ik niet met hem mee op pad ging. Maar wel jaloers dat ik de tijd aan mezelf had en de focus had op fotograferen. Heb hem maar succes gewenst.

Auto ophalen was een eitje. Lekker weer een RAV4 met spijkerbandjes. Onderweg gestopt voor koffie en kreeg als cadeautje een knipoog en een vette lach van een stoere man in een Landrover. What's happening?

Nu in het hotel. Lekker relaxed. Het is helder. De geplande noorderlicht tour gaat waarschijnlijk vanavond al plaatsvinden. Keep your fingers crossed! Ben benieuwd... en niet alleen naar het noorderlicht :)

Kill, attack and relax!

22 april – 28 april
South Luangwa is een bijzonder park waar de dagen vroeg beginnen. Om 5 uur gaat, terwijl Nederland zich massaal nog even omdraait, de wekker. Tussen 5.15 en 5,45 ontbijt en om 5.45 de auto in op weg naar het park voor de ochtendgame. Om 10-en weer terug. Even tijd om te relaxen en om 11.30 brunch. Ook daarna tijd om te relaxen tot 15.00 als de thee met wat lekkers klaar staat. Om 15.45 weer de auto in voor de avond gamedrive, sundowner en nachtdrive. Rond 20.00 weer terug, 20.30 diner en daarna wil je maar 1 ding. Je bedje in en slapen. De volgende dag gaat de wekker tenslotte weer om 5 uur…
Het tented camp van Track & Trail is super relaxed. Ik heb een chalet. Een hutje met beneden een bed en de douche en boven nog een bed en een balkon. Ik weet wel waar ik ga slapen! De deuren open en vanuit mijn bed een fantastisch uitzicht op de sterrenhemel. Het geluid van de rivier zorgt samen met de kikkers, krekels, gegraas van olifanten en hippo’s en alle andere geluiden voor de perfecte lullaby.

Stilgestaan bij krokodillen die een baby hippo buitgemaakt hebben. Bizar en wreed tafereel maar wel de keiharde realiteit. Circle of life. Maar het voetje van het nijlpaardje dat nog net boven water kwam staat toch wel op mijn netvlies gebrand. Elke bocht in het park geeft weer een ander uitzicht. Andere begroeiing. Dicht bosschages en prachtige open vlaktes. Moerasgebied en rivieren en kreken. Hoog gras en dor droog land. Maar elke keer weer even mooi. Grazende giraffen met hun kleintjes. Nietsvermoedende kuddes antilopen waarvan het mannetje probeert zijn kudde bij elkaar te houden en te beschermen tegen rivaliserende mannetjes. Zebra’s die schichtig om zich heen kijken als je aan komt rijden om snel weg te kunnen galopperen. Vogels waarvan ik de naam allang weer vergeten ben (sorry Peter!) maar die elkaar roepen. Eerst de een en de ander antwoord. Het geluid vergeet ik niet meer. Nu de naam nog. Leeuwen die te lui voor woorden zijn en in de zon liggen te slapen. Tenminste voor even want ze zijn aan het paren en dat kan best een paar dagen duren. Het luipaard dat ons vanuit een boom in de gaten houdt. Bee eters die een zandbad nemen. Olifanten die zachtjes voorbij lopen, op nog geen twee meter en ons geen blik waardig keuren. Of het moet de kleine zijn die met klapperende oren en een schril trompetter geluidje ons op afstand probeert te houden. Te schattig!
De sundowner die elke avond weer prachtig is. Maar ook de krokodil die probeert een zebra te pakken. Een stevige greep op de achterpoot maar los moet laten en dan met klappende kaken een tweede aanval op de nek van de zebra probeert te doen. Hij mist en de zebra weet uiteindelijk te ontsnappen, wordt als een held herenigt met zijn vrienden. Besnuffeld en aangeraakt om hem weer welkom te heten. De hippo’s die tegen elkaar op lachen en soms gekroond door waterhyacinten potsierlijk weer boven water komen. In het vroege ochtendlicht lijkt het alsof ze stoom uitademen. Een adembenemend gezicht, zeker als er precies een zonnestraal op die plek valt.

Ik kan er geen genoeg van krijgen. Afscheid nemen hakt er tijdens de laatste sundowner met een Mosi in de hand even goed in. Net als tijdens het nachtelijk bezoek van een groepje olifanten die me wakker maken om me nog even gedag te komen zeggen…

Lekke band!

Woensdag 18 april
De dagen beginnen vroeg hier. Om 7 uur, nog voor het ontbijt zit ik in een van de open jeeps voor de game drive. We zijn echter nog geen 10 minuten op weg of we krijgen een lekke band. Het begint er op te lijken dat mijn trip door Malawi wat meer hobbels heeft dan alleen de hobbels tijdens de game drives. In dit geval had het echter ook een voordeel. Ik kon lekker de auto uit, beetje rondlopen en mooie foto’s maken. Het park is totaal anders dan Majete. Omdat een deel van het park aan de rivier ligt is er ook een deel moeras waar ontzettend veel vogels zitten. Bijzonder. Nog veel bijzonderder is de boat safari die na het ontbijt gepland staat. We kunnen stoppen bij de hippos, zien aan de oevers van de rivier olifanten drinken en antilopen rustig grazen. Ijsvogels die zo af en toe de rivier in duiken voor het vangen van vis, of de kleine wevervogeltjes die in het riet lans de over hun nestjes (geweven) hebben. Dit geeft een safari een heel andere dimensie. Niets geen gehobbel in een jeep maar relaxed vanaf het water al het moois bekijken.
De dag eindigt met opnieuw een game drive met een stop langs de rivier voor de zonsondergang. Drankje erbij en genieten. De weg terug wordt op deze manier een nicht safari, dieren die overdag niet te zien zijn komen nu tevoorschijn. Voor op de auto zit een van de rangers die met een rood licht de omgeving afstruint (rood licht omdat dat de dieren niet hindert). We zien een stekelvarken voorbij lopen, hippo’s die uit het water gekomen zijn en zich nu tegoed doen aan het gras, maar ook kleine kameleons. En als we terug komen in het kamp staat het diner al op ons te wachten. Je hebt hier echt geen tijd om je te vervelen!

Fuel problem solved?

Dinsdag 17 april
Fuel problem solved? Ja en nee. Want op het moment dat er op een aantal plekken weer benzine te krijgen is hebben wij juist een probleem met diezelfde benzine. Het verhaal: In de ochtend nog voor we echt op pad gaan mogen we 10 liter tanken van de Majete game reserve. Een betrouwbaar adres want zij zijn zelf ook afhankelijk van de benzine. Tot zover geen probleem, of het moet het papier werk zijn dat door jan en alleman getekend, nagekeken, aangepast etc. moet worden. Als we echter zo’n 45 minuten op pad zijn begint de auto te sputteren. We krijgen hem gelukkig na een paar minuten weer aan de praat en hetzelfde gebeurt nog een aantal keren. Pas in Blantyre zelf geeft de auto echt op. Gelukkig uit het centrum, al op web naar Limbe en valk voor een werkplaats. Geen betere plek voor een auto om er mee op te houden. Al snel blijkt dat de benzine die we getankt hebben gemixt is met water en er zit niets anders op dan de benzinetank onder de auto vandaan te halen, te legen, schoon en droog te maken en weer onder de auto te schroeven. Ook de pomp moet schoon gemaakt worden net als de bougies. En als dat allemaal gedaan is maar hopen dat de auto start. En gelukkig is dat het geval. Het betekende echter wel een vertraging van ruim 6 uur. Waar ik anders net voor de lunch in Mvuu (hippo) Camp zou zijn ben ik nu op tijd om aan te schuiven aan het diner.
Maar het laat aankomen heeft ook zijn voordelen: In het donker de ogen van krokodillen zien door de weerkaatsing van het licht van de zaklamp. (Om in Mvuu camp te komen moet je met de boot de rivier over). Of de vuurvliegjes te zien. Lichtpuntjes waarvan je je afvraagt wat het zijn omdat het simpelweg lichtpuntjes zijn die bewegen. Pas als je je zaklamp erop richt zie je dat het kleine vliegjes zijn. Heet bijzonder. Net als de boottocht naar de overkant van de rivier. Als ik in mijn tent kom schuif ik direct de gordijnen op. Gebiologeerd kijkend naar de prachtige sterrenhemel hier die ik ook gewoon vanuit mijn bed kan zien. Want stel je de tent voor als een rechthoek. De onderste meter is van steen. Een van de korte kanten is ook van steen net als een klein gedeelte van de lange kant (dit is het gedeelte waar de douche en het toilet zijn. Het dak is van tentdoek en de rest van de tent bestaat uit gaas. De wind heeft vrij spel (je kunt de ramen overigens ook van buiten afschermen met tentdoek, wel zo handig als het regent natuurlijk).
Als ik naar bed ga blijf ik gebiologeerd naar de prachtige sterrenhemel staren. Ik probeer ze te tellen maar al snel ben ik de tel kwijt en kan ik alleen nog maar dromen…

wat ruist daar door het struikgewas

Maandag 16 april
Wat er door het struikgewas ruist? Nou ja, een paar olifanten, kuddes zebra’s, impala’s, wat apen en ik. Jawel. En ik. Want terwijl iedereen in Nederland zich nog even omdraait wordt ik om 5.30, nog net voor de wekker gaat wakker getoeterd door twee olifanten die verderop aan het foerageren zijn. Ik blijf nog even liggen. Genietend van het uitzicht op de olifanten die verderop bij de waterhole staan. Ik ben blij dat ik mijn tent niet helemaal dichtgedaan heb gisteravond, maar precies genoeg ruimte over heb gelaten om vanuit mijn bed zo “de tuin” in te kijken. En dan is het gewoon opstaan, een plets water in mijn gezicht, aankleden, nog snel een kop koffie en om 6 uur vertrekken voor een bush walk van twee uur. Dat is nog eens wat anders dan de vertrouwde files op maandagochtend. En als jullie denken dat de bush walk over gebaande paden gaat. Nou nee dus.
Na 5 minuten het pad gevolgd te hebben duiken we de wildernis in. De wildernis is hier een bos met flink wat gras. Voorop de parkranger met een geweer in de aanslag, daarna ik met fototoestel klaar voor gebruik, en daarna Vasco, mijn gids, samen met een verrekijker en nog wat naslagwerk. We spotten zebra’s die nog voordat we ze echt goed hebben kunnen zien ons al lang in de gaten hebben, alarm slaan en weg galopperen. Impala’s die verwonderd opkijken naar dit vroege bezoek en daarna rustig verder grazen. Het gras is hier meer dan knie hoog en nog nat van de ochtend dauw. Wat is dit genieten zeg! Dit is ongerepte natuur op zijn best.
We zijn inmiddels ook in een ander deel beland. Het gras heeft plaatsgemaakt voor struikgewas. Her en der nog laag, maar genoeg om je bij elke stap vast te willen houden. Al snel sta ik tot ongeveer schouderhoogte tussen de struiken. Dan stopt de parkranger opeens. Sttt… voor ons zijn olifanten gespot en ze gaan precies die kant op die wij ook op moeten. Er zit niets anders op dan ze et een omtrekkende beweging te ontlopen. Best spannend moet ik zeggen. En zo arriveren we niet rond 8-en terug in de lodge maar om 8.45. Mijn broek is tot op mijn heupen doorweekt, net als mijn schoenen. En overal moddersporen, zelfs op mijn gezicht. Het ontbijt staat al klaar en ik moet zeggen dat ik daar best trek in heb. Ik besluit dan ook snel dat ik eerst ga ontbijten, en daarna met kleren en al onder de douche spring. Snel de natte spullen ophangen, fotospullen klaar zetten, nog even luieren en dan avontuur twee. Gister aan het einde van de middag heb ik al een gamedrive gemaakt, die stond eigenlijk vandaag weer op het programma, maar dat zou betekenen dat ik pas om 15.30 weer iets te doen heb. En dat is niet echt mijn stijl. Bovendien vond ik de twee uur van gisteren eigenlijk veel te kort. Gisteravond dus al afgesproken dat we vandaag na het ontbijt de hele dag op pad gaan. Dat is meer mijn ding. En zo gaan we om 10.30 voor avontuur nummer twee. In eerste instantie wil de gids ons achter in de gesloten jeep hebben, maar ik zou veel liever in de open laadbak zitten. Terwijl mijn gids denkt dat ik gek geworden ben, want dat is super oncomfortabel worden er twee lege kratjes in de laadbak gezet, kussentjes erop en klaar zijn we. Klaar voor een hele dag kijken en genieten en vooral ook lekker rustig aan kunnen doen. Hier kijken, daar gapen. En hoewel het eigenlijk niet mag neemt de gids ons mee naar de oever van de rivier waar we hipppo’s kunnen zien. Er waait aan de rivier een lekker briesje, en in de schaduw is het hier goed toeven. Dit is echt genieten.
Morgen om acht uur op pad. Op naar Liwonde. Ben benieuwd!