zatredag de 14e is eigenlijk vrijdag de 13e!

Beetje rare titel misschien, maar dat is wel wat het leek te zijn. Nu is het inmiddels zondagochtend. Ik schrik wakker. Niet van de wekker maar van de zon in mijn kamer. Het is inmiddels half acht en ik had toch echt de wekker om even na 7-en gezet. NA het checken realiseer ik me pas dat dat mijn normale tijd hier door de weeks was. En dan werkt het alarm niet op zondag. De wekker doet precies wat je zegt! Terwijl ik wakker geschrokken ben realiseer ik me ook dat ik een kleine kater heb. En dat is niet alleen van net iets teveel Kuche Kuche van zaterdag avond met een afscheidsdiner. Wat er dan nog meer gebeurt is? OK dan. Terwijl ik zaterdagochtend lekker aan het ontbijten ben en daarna de laatste puntjes op de i zet samen met de internet jongen, steelt een van de personeelsleden geld uit het kluisje op mijn kamer. Gelukkig kom ik er snel achter als ik spullen nodig heb uit dat kluisje omdat ik naar Zomba wil. Mijn camera lag er ook. Als ik het kluisje echter wil openen bemerk ik dat ie al open is. Inderdaad. De schrik slaat me even om het hart, want echt alle belangrijke spullen liggen hier. Mijn paspoort, bankpasje, creditcard, tickets en geld. Gelukkig is het alleen geld dat weg is. En niet mijn paspoort, niet mijn camera, niet mijn laptop of mijn telefoon. Maar het is wel zwaar K! Voor mijn trip moest ik nog een aantal dingen betalen in dollars en ik wil ook wel wat zakgeld hebben om nog wat extra dingen te doen. Dat wordt nu even anders. De dingen die ik nog moet betalen regel ik na een telefoontje per bank. Gelukkig snappen ze het wel. Maar ondertussen sla ik wel even aan het rekenen. Geldautomaten zijn hier namelijk erg dun gezaaid. Maar we gaan het regelen. Zoals al gezegd. Het is geld. Geen persoonlijke spullen. En als de nood aan de man komt kan ik nog altijd iemand in Nederland vragen geld naar me over te maken via Western Union. Desnoods met de gegevens van mijn eigen creditcard. Maar het verandert ook mijn plannen voor de invulling van mijn dag. Plan was om naar Zomba te gaan, en vandaar uit naar het plateau. Maar nu moet helaas eerst allerlei shit geregeld worden met de politie. We weten gelukkig wel wie het is. Housekeeping was op dat moment nog niet aanwezig, hun treft geen blaam. De enige die naar boven is geweest (lang leve de ene trap naar boven in het hotel die langs de receptie gaat!) is een van de laundry boys. De receptie heeft hem naar boven zien lopen en vervolgens is hij met de smoes van een zieke moeder huiswaarts gegaan. Het is duidelijk. De politie gaat hem thuis opzoeken in de hoop ook het geld terug te vinden. Maar ik realiseer me maar al te goed dat ze dat geld echt niet gaan vinden. Terwijl hij in de hal van het hotel zit te wachten komen Victor en Dorothy binnen. Je ziet hem spreekwoordelijk bijna wit wegtrekken. Het is duidelijk. En terwijl Victor en Dorothy zich meer dan verontschuldigen wordt hij flink aan de tand gevoeld door Jumbe, de hotelmanager on duty vandaag en de politie. Later ook nog door Dorothy zelf. Hij wordt geboeid afgevoerd. Heeft naast een slecht trackrecord (het is al eerder gebeurt) nu ook geen baan meer.
De klok wijst inmiddels twee uur aan en ik besluit alsnog naar Zomba te gaan, al is het alleen maar om even mijn zinnen te verzetten. Victor en Dorothy brengen me eerst naar Blantyre zodat ik wat geld op kan nemen en zetten me vervolgens af in Limbe. Vandaaruit ga ik gewoon met de lokale bus naar Zomba! Ook dat is Malawi. Victor en Dorothy verontschuldigen zich dat ze me niet naar Zomba kunnen brengen. Fuel gebrek heerst nog steeds. Jammer dat ik pas om 15.45 in Zomba aankom en geen tijd meer heb om naar het plateau te gaan. Maar het stadje is ook plezierig en lijkt meer op een stadje uit een wildwest film dan een Afrikaanse stad en de sfeer is relaxed. Geen haast. Geen getoeter. Frisse lucht. Niets mis mee om gewoon lekker rond te slenteren. En opnieuw zie ik het gebeuren. Voor me lopen twee toeristen. Ze worden overstelpt met vragen, iedereen klampt ze aan en ik kan hun schrik bijna voelen. En terwijl ik net zo blank ben heb ik nauwelijks ergens last van. Natuurlijk ook aan mij wordt gevraagd waar ik vandaan kom en of ik een taxi nodig heb. Maar dat laatste wordt aan iedereen hier gevraagd. Ik blijf het een bijzonder fenomeen vinden. Waarom zij wel en ik niet. Tegelijkertijd realiseer ik me ook wel wat de oorzaak is. Zij zien er overduidelijk uit als toeristen. Angstig om zich heen kijkend, kaart in de hand, terwijl ik er net iets anders inzit. De markt hier is leuk. Al snel hoor ik het gefluister dat er een MZungu loopt. Als een lopend vuurtje. Maar dat betekent ook dat ik overal een vriendelijk “He mama, how are you” krijg. Op de een of andere manier ook wel geruststellend. Als iemand me al lastig zou willen vallen dan is dat ook meteen bij iedereen bekend ☺. Terug in Limbe word ik op gehaald. En als we de dochters van Victor en Dorothy nog op moeten halen beland ik in een familie feestje. De drank vloeit rijkelijk en ik raak met wat dames aan de praat in de slaapkamer. Zo gaat dat hier. Het hele huis is toegankelijk. De TV staat aan, de kinderen rennen schreeuwend overal doorheen en uit een box schettert Malawiaanse muziek die meer op hete Zuid Amerikaanse samba lijkt dan het Afrikaanse tromgeroffel dat ik in mijn hoofd heb bij muziek uit Malawi. Best jammer dat we ervandoor moeten want ik vermaak me eigenlijk wel. Beetje kletsen, dansen met de andere dames, Fanta in de hand en eten in grote hoeveelheden beschikbaar in de keuken. Het is duidelijk een welgestelde familie die het ook helemaal niet vreemd vindt dat ik binnen kom vallen. Integendeel, gastvrijheid ten top: doe of je thuis bent. Mia casa es su casa gaat hier duidelijk op. De dochters maken zich klaar om op te stappen zodat we naar Dorvic (het hotel) terug kunnen voor een officieel afscheids diner met de familie en de mensen met wie ik het meest heb samengewerkt. Leuke verrassing!. Maar na de vierde Kuche Kuche (wat overigens van ochtend tot ochtend betekent) begint het bier een beetje naar mijn hoofd te stijgen en begint ook het licht langzaam uit te gaan. Ik besluit dat het mooi geweest is. Het is half een en ik moet mijn tas ook nog pakken. En dan komt het moeilijkste deel. Want iedereen die er nu is is me de afgelopen twee weken wel dierbaar geworden. Afscheid nemen is best lastig als je zo nauw met mensen samen gewerkt hebt, veel gepraat hebt, veel gedeeld hebt. Ze waren twee weken mijn familie en hebben er alles aan gedaan om het me naar de zin te maken. Maar ook open te staan voor veranderingen en aanpassingen. En ik? Ik heb misschien wel veel meer geleerd dan zij. Want de afgelopen twee weken waren best heftig met lastige issues die aangekaart moesten worden. Want hoe vertel je een vader dat zijn dochter de zwakste schakel in het geheel is maar wel op een belangrijke plek zit. Of hoe vertel je op een politiek correcte manier dat de staf is wat het management doet. Dus niet de staf veroordelen maar eerst naar zichzelf moeten kijken. Best lastige kwesties. Maar wel weer een uitdaging. Ik wilde een uitdaging en kreeg een uitdaging. Een uitdaging die veel groter was dan ik verwachtte. Die me op de toppen van mijn tenen liet lopen en alle grijze hersencellen op volle snelheid aan het werk zette. En guess wat? Ik heb me staande weten te houden! Letterlijk weer mijn grenzen verlegd. Kreeg er energie van hoewel er ook momenten waren dat ik er letterlijk een nachtje over wilde slapen. Maar gelukkig was er altijd Marloes van SharePeople op wie ik terug kon vallen. Die me op afstand met raad en daad terzijde stond, met wie ik kon spiegelen en me van advies voorzag. Zonder haar hulp had ik het een stuk lastiger gehad!

Terwijl ik dit tik, zit ik inmiddels in Majete Game reserve. Buiten bij het restaurant, uitzicht op een waterhole. In de verte zie ik whartogs lopen. Een waterbok loopt voorbij en ook twee olifanten verschijnen. Ben een gelukkig mens dat ik al dit moois mag zien, ook met minder dollars op zak!

Onveilig

Nee, niet schrikken, want het is hier verre van onveilig. Maar er zijn natuurlijk ook momenten dat dat anders is. Zoals afgelopen dinsdag nacht. Toen een of andere idioot om 2.30 's nachts door de gangen van het hotel rondliep, schreeuwend en zingend. Ik hoorde de receptie benedenhem tot rust manen, maar het duurde wel even voordat het zover was. Ondertussen bonkte hij op deuren. Heb me toen wel onveilig gevoeld. Maar dat duurde gelukkig maar even. De dag daarna is hij door alle sterke mannen hier zijn kamer uitgezet en overgedragen aan de politie. Zo maak je nog eens wat mee!

De afgelopen dagen vooral bezig geweest om de laatste puntjes op de i te zetten hier op het project. Laatste meetings (met heerlijke samosa's bij de koffie) en goede gesprekken. Het lijkt erop alsof iedereen nu ook wel in de gaten heeft dat er daadwerkelijk veranderingen plaats moeten vinden. Strategie is goedgekeurd en ook het feit dat ik iedereen voor een deel van de uitwerking verantwoordelijk heb gemaakt viel in goede aarde.
Nu resten slechts de laatste punten. Het loyalty programma staat op poten. Een lekker simpel programma, zonder spaargedoe of klanten kaarten. Voordeel voor alle klanten en meer voordeel voor de terugkerende klanten. En natuurlijk ook voor de B2B klanten een aantal voordelen. Peanuts nu, zo'n programma na het werk van de afgelopen weken. En dat is ook wel lekker. Gewoon in een middagje de grote lijnen voor zo'n programma uitkunnen zetten, alles op papier kunnen zetten en dan verder invullen. Kortom, vandaag de laatste dag zeker geen stress mee. Straks alles officieel overdragen aan Victor en nog wat hand en span diensten doen. En vooral ook Eldridge laten zien dat cappucino maken helemaal niet zo moeilijk is :)

Als ik terugkijk op deze twee weken voel ik me wel voldaan. Ik heb mijn eigen grenzen op het gebied van kennis en aanpak behoorlijk verlegd. Heb op een aantal punten ook mijn verantwoordelijkheden genomen die ik normaal niet zo snel genomen zou hebben. Goed om te weten dat ik ook zwaardere trajecten die niet alleen over marketing gaan gewoon aankan. Leuk ook om sturend bezig te zijn, anders dan de meer operationele rol die ik normaal gesproken heb. Leuk ook om te coachen, te zien dat ik mensen hier aan het denken heb gezet. Heb met Alex de hotel manager afgesproken dat ik het leuk vind om hem ook op afstand te blijven coachen. Dat zijn de mooie dingen. Ik ga in ieder geval met een erg plezierig en voldaan gevoel de komende twee weken echt in de relaxstand en zal jullie natuurlijk op de hoogte houden van mijn avonturen!

Paaseieren

Ja, die hebben ze hier dus niet. Gelukkig maar, want zonder die paaseieren hoefde ik ook niet op mijn knieen kruipend de hotel tuin door. Dat is me gelukkig bespaard gebleven. Maar wat heb ik dan wel gedaan.
Afgelopen zaterdag met Alex (hotel manager) Blantyre in geweest. Lekker rondgedwaald over de local markt. Als ik hier ben merk ik hoe ik Afrika eigenlijk mis. Voel me thuis hier. Merk wel dat ik redelijk wat gewend ben en eigenlijk nergens meer vreemd van op kijk. In die zin lijkt Malawi ook op Kenia en nog veel meer op Tanzania. Maar waar ze daar altijd van alles van je willen weten, kan ik hier redelijk rustig lopen. Wat ik wel merk is dat het project me hier behoorlijk bezig houd. Mijn camera zat in mijn tas, maar ik kon me er niet toe zetten te gaan fotograferen. Teveel andere dingen die door mijn hoofd spoken. Ja, ik heb wel foto's gemaakt. Of liever plaatjes geschoten want dat zijn het. Gefotografeerd met mijn hoofd, niet met mijn hart. Weet eigenlijk ook wel dat ik dan eigenlijk niet zou moeten schieten, maar toch wil je dingen vastleggen. Afijn. Tot zover de zaterdag. Heb me eigenlijk wel vermaakt. Alex is plezierig gezelschap om mee op stap te zijn.
En na zo'n dagje rondslenteren heb je dus gewoon spierpijn in je kuiten. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want in Nederland loop ik niet anders dan de hele dag op hoge hakken. Rondslenteren hier is gewoon op mijn slippertjes, en het is hier ook nog eens heuvelachtig. Dus bij de markt, trappetje op, trappetje af. Heuveltje op, heuveltje af. En had ik al verteld dat de straatjes op de markt niet echt vlak geplaveid zijn? Bij deze dus. Mooi excuus ook om de zondag te verdoen in de hotel tuin aan het zwembad. Lekker lui lezend, af en toe even kletsen met de vriendin van Alex die me gezelschap houdt. Ook kennis gemaakt met Kuche Kuche (koetse koetse, zo ongeveer) het locale bier. Helemaal niets mis mee. Drinkt lekker weg, en lijkt meer op ons witbier dan Heineken of Grolsch. En al zo luierend niets doen gaat ook de zondag gewoon rap voorbij. Bedje in, nog even tv kijken en power breakdown. Geen probleem zo rond een uur of 10. Midden in de nacht wordt ik wakker van de TV die plotseling aangaat. Er is weer electriciteit. Airco kan weer aan en dat is best lekker nu. Totdat ik om een uur of half zeven weer wakker wordt omdat de airco uivalt. Opnieuw geen electriciteit. En als ik ga ontbijten nog steeds niet. Dus ook geen koffie, thee of gebakken eitje. Ik ga nog wel aan het werk, maar als om 1 uur ook de accu van mijn computer leeg is moet ik eraan geloven. Gedwongen niets doen. Ben allang blij dat ik mijn e-book opgeladen heb, anders was de verveling best groot. Dus opnieuw een groot deel van de dag nu gedwongen luierend doorgebracht. In de tuin is een grote grill neergezet om iedereen toch van wat eten te kunnen voorzien. Maar het is best lekker als ergens om 7 uur het licht weer aangaat... Tot zover het paasweekend.

Vanochtend management meeting. Had een aantal issues op de agenda gezet die de monden behoorlijk losmaakten. Ik geloof dat ze zich eindelijk realiseren dat het anders moet. Victor heeft open kaart gespeeld over de financiele situatie (agendapunt: lonen nog niet betaald, twee mensen die daardoor niet gekomen zijn), maar ik heb daarbij wel aangegeven dat het feit dat mensen nog niet betaald zijn als een lopend vuurtje door Blantyre kan trekken met alle gevolgen voor het imago van dien. Ook open kaart over aantal andere issues, waarbij hij ook zijn dochter flink tot de orde heeft geroepen.
De strategie ligt er inmiddels ook: naar aanleiding van de workshops en de uitkomsten daarvan letterlijk een strategisch kompas gemaakt. Ervan uitgaande dat de route naar het noorden het belangrijkste is. En dat is in dit geval service. Als ze de route naar het noorden niet kunnen vinden, kunnen ze ook de andere routes niet vinden. Leuk om even met de strategie te freewheelen. Creatief te zijn en zien dat het aanspreekt. Nu de uitwerking. En die ga ik maar simpel houden. Een schema waar ze aan moeten denken als ze van start gaan of projecten op gaan pakken en verder voor elke windrichting een aantal adviezen en aanbevelingen. Hoop dat ik morgen alles af kan ronden om daarna nog een start te maken met e opzet van een loyalty programma. We hebben inmiddels plannen om ook Air Malawi hierin te betrekken omdat die een van onze grootste business partnes is. Hoop dat ik deze week samen met Victor en Eldrigde nog met Air Malawi om tafel kan om te kijken welke mogelijkheden er liggen.

Deze klus is me zeker niet aan komen waaien. Heb er flink aan moeten trekken en moet er nog steeds flink aan trekken. Maar het feit dat ik het gevoel heb dat dat ik zaken recht heb kunnen trekken en ze een richting mee heb kunnen geven sterkt me. Opnieuw realiseer ik me dat ik veel meer kennis heb dan ik dacht. En dat die kennis zich niet alleen beperkt tot marketing. Mooie ervaringen. Letterlijk uit mijn comfort zone. Dat was wat ik nodig had, wat ik wilde... en dan komt het meestal ook.

Nog een paar dagen flink aan de bak... met koffie en gehaktballetjes natuurlijk (af anders wel gebraden kippenpootjes :))

Goede vrijdag, vreemde vrijdag

Vreemde vrijdag omdat de rest van de wereld al op de hoogte is van de dood van de president van Malawi, er hier in het nieuws nog niets officieel gemeld wordt. De nationale radio, tv en kranten blijven spreken over een kritieke situatie en over het feit dat hij naar Zuid Afrika vervoerd is.
Vreemde vrijdag omdat sommige mensen toch al feestvierend de straat opgaan om de dood van de president te vieren.
Vreemde vrijdag ook omdat het management het blijkbaar niet nodig vindt aanwezig te zijn.
Vreemde vrijdag omdat er een major power breakdown is die van ca. 15.30 - 20.30 duurde.
Vreemde vrijdag want ook de fuel in de generator is op en zo zitten we echt in het donker met wat kaarsjes.
Vreemde vrijdag, want in een informeel gesprek met Victor ontdek ik waarom twee van zijn kinderen hier werken. Niet omdat ze dat zo graag willen, maar omdat ze simpelweg geen andere job kunnen vinden. En dan vind ik het niet zo raar dat het niet zo soepel loopt. Waar een powerbreakdown al niet goed voor is. Maar ondertussen ben ik wel mijn hoofd aan het breken hoe ik dat onderwerp nu eens op een politiek correcte manier onder de aandacht ga brengen. Maar daar heb ik gelukkig nog het hele weekend voor...
Maar ook goede vrijdag, omdat ik bij sommige leden van het MT zie dat ze echt bezig zijn om veranderingen door te voeren.
Goede vrijdag ook omdat we vandaag ook meer stappen in het proces aan het maken zijn en de receptie en het restaurant eindelijk opgeruimd zijn.
Goede vrijdag omdat we mooie stappen aan het maken zijn op het gebied van linkbuilding, seo en informatie op de website. En waarbij de internetnerd die het hotel hier adviseert over wat en hoe zich nu af begint te vragen wie er naast hem zit omdat ik maar vragen blijf stellen over de techniek, de mogelijkheden en de onmogelijheden. Zoveel kennis aan de andere kant van de tafel is hij duidelijk niet gewend, maar het werkt wel goed want in mum van tijd is er een template voor een nieuwsbrief, hebben we e-mail adressen, zijn de foto's op de site aangepast en zijn er extra pagina's aangemaakt. De marketing manager van het hotel zit er als een soort van flabbergasted bij. Het gaat hem even twee stappen te snel, maar hij is wel blij met het resultaat!

Zo ongeveer ga ik het weekend in. Terugkijkend op een bijzondere week. Een leerzame week. Een week met verrassingen. Een week vol verwonderingen. Een week waarin de piketpaaltjes voor zowel het hotel als voor mij op een andere plak staan dan aan het begin van de week. Nu even tijd om te relaxen. Hoop dat er fuel is om even de stad in te gaan om meer te zien dan alleen het hotel... Fuel is hier inmiddels wel een toverwoord aan het worden...

Woensdag gehaktdag

Tsja, wat moet je met zo'n titel. Maar hier hebben we tijdens de break tijdens de ochtend sessie gewoon gehaktballetjes bij de koffie. Van die wat kleinere, lekker pittig en die bij de borrel niet zouden misstaan. Overigens zijn er naast de gehaktballen ook gewoon muffins aanwezig. Maar dat geheel terzijde.
Inmiddels tot over mijn oren in het project. Wat aanvankelijk een mooie uitdaging leek op marketing gebied heeft zich ontwikkeld tot een flinke klus op het gebied van change management. Ik heb gisteren een best lastig gesprek gevoerd met de chairman van Dorvic om de situatie onder de loep te nemen. Aangegeven dat als hij wil dat het hotel volgend jaar nog bestaat er flink veranderd moet worden. En dat marketing daar in kan helpen maar dat dat niet het enige is. En toen kreeg ik na flink doorvragen ook veel meer te horen. De financiele situatie is slecht, erg slecht. Victor heeft dingen moeten verkopen om de salarissen te kunnen betalen. Is letterlijk zijn oude dag voorziening in het hotel aan het stoppen. Betaalt zichzelf en zijn vrouw geen salaris uit uit het hotel. Lening van de bank die nog betaald moet worden staat ook nog open. Een accountant die op eigen houtje bedacht heeft dat je maar geen belastingen hoeft te betalen. Heb hem op de man afgevraagd wat hij gaat doen als de nood aan de man komt. Of hij dan koste wat het kost het hotel in de familie wil houden met alle gevolgen van dien of dat hij bereid is om naar investeerders te zoeken die ervoor kunnen zorgen dat het hotel weer up en running wordt. Gelukkig is hij ook tot dat laatste bereid. Wat me vooral opvalt is zijn onmetelijke positieve inslag. Hij blijft maar zeggen het gaat lukken, het gaat lukken. Maar dat is misschien ook wel de reden dat hij de werkelijke situatie nog even voor zich uitgechoven heeft. Ik vind het ook best lastig om op een positieve manier aan te moeten geven dat dingen anders moeten. Dat het Sr. management niet senior genoeg is. Dat hij zelf ook echt een rol moet gaan spelen om mensen te begeleiden. Zonder hem gaan ze het niet redden. We zijn dan ook flinke maatregelen aan het nemen. Kijken hoeveel mensen we minimaal nodig hebben om het hotel draaiende te houden. Stop op recruitment. Betere begeleiding voor de mensen. Taken en verantwoordelijkheden doornemen. Dagelijkse briefing aan de staf, wekelijkse management meeting. Coaching on the job door de managers aan hun teamleden. En gelukkig zien we al dingen gebeuren. Management die open met elkaar praat, deelt, elkaar helpt. Ik heb nu de rol van "dhr Reimers" op me genomen. Iedereen die de programma's met Herman den Blijker kent weet waarschijnlijk precies wat ik bedoel nu. Ik probeer ervoor te zorgen dat de service naar een hoger peil gaat. En dat betekent bijvoorbeeld ook dat de staf niet meer achter de computer in de hal mag zitten. Ook al is dat de enige computer die gebruikt kan worden. Er komt nu in ieder geval een computer in een kantoor te staan waar elk staflid gebruik van kan maken, net als een computer achter de balie. Muziek die door de hal schaterde is tot een mooie achtergrond terugedrongen. Gelukkig is iedereen op de hoogte (was voorwaarde!) en ik zie ook dat het de mensen hier bezig houdt.
Morgen ga ik een training geven die gaat over leiderschap (hoezo uit mijn comfort zone stappen...). Wat is het, hoe ga je ermee kom, stijlen, rollen en verantwoordelijkheden. En speciaal voor het management nog een extra deel in de training: de 7 habits van Covey. Als kers op de slagroom heb ik samen met de hotel manager nog 2 cases in elkaar gedraaid en mogen ze ook zelf aan de slag. Ben benieuwd hoe dat allemaal uitgaat pakken! Ben ook benieuwd wat ik morgen bij de koffie aan zal treffen. Gehaktballetjes of zullen het alleen maar muffins zijn...

De eerste indrukken

De eerste indrukken zijn best heftig. Fuel is hier een toverwoord. Als er fuel is is er business. Is er geen fuel dan geen business, of je moet de fuel duur willen betalen op de zwarte markt. Hoorde gisteren dat er in een supermarkt gevochten werd om de laatste suiker. Geen fuel = geen transport = geen bevoorrading. En dat zet je wel even met beide beentjes op de grond. En als er fuel is dan kun je ook niet je simpelweg je tank volgooien... Ik weet nu dat ik liever wat extra betaal voor de benzine dan dat er geen benzine is. Heftig!

Vandaag ook officieel kennisgemaakt met iedereen, en meteen maar de eerste workshop gedaan. Lopen we in ieder geval al een dag voor op schema. Gelukkig werkt iedereen wel mee, zeker tijdens de workshop, hoewel het wel trekken en duwen is. Daarna eerste bevindingen op papier gezet en een start gemaakt met het marketing plan. Gezeten met de marketing manager, die na de lawine aan informatie die ik vanmiddag over hem heen uitgestort heb zich hopelijk beseft dat marketing betrekking heeft op het toale bedrijf. Dat branding een onderdeel is, maar in zijn geval ook huisstijl en PR. Die zich hopelijk ook realiseert dat online en social in het huidige marketing vak niet meer weg te denken zijn en deel uitmaken van de strategie. Dat worden nog wel een paar lesjes...
Tijdens het opzetten van de SWOT en de positionering ben ik echter wel flink geschrokken. Het gaat hier niet over een marketing strategie, maar het gaaat hier uiteindelijk over een veranderingstraject. Marketing is daar maar een heeeeeel klein onderdeeltje van.
Maar het betekent voor mij wel een nieuwe uitdaging. Ook ik moet hier mijn grenzen verleggen, graven in wat ik weet en hoe we alles goed op de rit kunnen krijgen. Een mooie uitdaging waar het marketingplan slechts onderdeel van is.

Morgen workshop 2, proposities bij de barrieres die we vandaag gedefinieerd hebben. Daarna om tafel met de board. Vertellen dat de situatie niet rooskleurig is. Dat er kansen zijn maar dat hij daarachter moet staan en dat er wellicht beslissingen genomen moeten worden die niet leuk maar wel noodzakelijk zijn. Als we alles op de rit hebben ook om tafel met de accountant. Simpelweg kijken wat er kan, wat er moet. Een uitdagend traject moet ik zeggen dat ook behoorlijk veel van mezelf vraagt. Niet twijfelen maar doen. Maar ik ben niet rooskleurig over de toekomst van dit hotel... afijn... to be continued!

Wachten...

Zo de reis naar Blantyre zit erop. En wat voor reis. Het reizen verliep voorspoedig, maar het was vooral het wachten dat me bij gebleven is. Wachten in de rij voor immigratie in Johannesburg. Bijna twee uur. Jammer van de vroege aankomst. En de volgende ochtend weer wachten in de rij voor de vlucht naar Blantyre. Een uur. Wat was ik blij dat ik vroeg was. Daarna opnieuw wachten voor de paspoortcontrole. Opnieuw een uur. Tijd om te shoppen was er niet meer. Rechtstreeks naar de gate en wachten in het vliegtuig, want ik was niet de enige die lang had moeten wachten. En als bonus wachten na aankomst in Blantyre. Niet gewoon wachten, maar wachten in het vliegtuig omdat het te gevaarlijk was om het vliegtuig uit te gaan door hevige regenval en heftig onweer. Toch ook bijna een uur. Ik heb veel meegemaakt, maar dit was ook voor mij de eerste keer. Maar het wachten is nu voorbij!

Aangekomen in het hotel, opgehaald door Dorothy en Victor. De eigenaars van het hotel waar ik de komende twee weken verblijf, maar die ik ook ga helpen met hun marketing. Relaxed hotel met alles erop en eraan. Nu de bezoekers nog, want dat is het enige dat nog ontbreekt!
Afijn... ga zo even Blantyre in, even sfeer snuiven. Vanmiddag informele lunch met de staff hier. Ben benieuwd!

Meer avonturen volgen!